Bark > Uszkodzenia stożka rotatorów

 

Stożek rotatorów tworzą ścięgna 4 mięśni: nadgrzebieniowego, podgrzebieniowego, podłopatkowego i obłego mniejszego. Najbardziej powierzchownie położone jest ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego, którego główną funkcją jest stabilizacja stawu i wspomaganie odwodzenia ramienia do 90°. Wspólnie z pozostałymi mięśniami uczestniczy w unoszeniu i rotowaniu całej kończyny górnej.

Zmiany zwyrodnieniowe ścięgien lub zerwania ich przyczepów powodują bóle i niestabilność stawu ramiennego. Brak stabilności prowadzi do przyspieszenia zmian artrotycznych barku. Miejscem najczęstszych uszkodzeń stożka rotatorów jest ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego. Uszkodzenie może być spowodowane masywnym urazem lub w następstwie przewlekłego zespołu ciasnoty podbarkowej. Po zerwaniu przyczepu ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego dominuje ból. Obserwuje się również zmniejszenie siły, zwłaszcza podczas podnoszenia nawet lekkich przedmiotów przy wyprostowanej w łokciu kończynie.

Przerwane ścięgna jednego lub wielu mięśni stożka rotatorów oddalają się od strefy anatomicznego przyczepu z powodu obkurczania włókien. Próby leczenia nieoperacyjnego z wykorzystaniem różnych form unieruchomienia lub fizykoterapii są nieskuteczne. Konieczna staje się naprawa operacyjna.

               

                          

                     Różne formy uszkodzenia stożka rotatorów w obrazie artroskopowym

 

Leczenie operacyjne uszkodzonego stożka rotatorów wykonujemy w wysokim znieczuleniu splotowym według Winnie lub ogólnym. Naprawy ścięgien uszkodzonego stożka przeprowadzamy zarówno techniką artroskopową jak i otwartą. Do rekonstrukcji artroskopowej konieczne jest wykonanie 3-5 nacięć skóry długości 0,5-1 cm. Tym sposobem naprawiamy uszkodzenia świeże o mniejszej rozległości. Technikę otwartą stosujemy w uszkodzeniach zadawnionych ze znacznym rozejściem końców przerwanych ścięgien. Przecięcie skóry długości 5-8 cm ma miejsce na górno-bocznej powierzchni barku. U niektórych pacjentów konieczne bywa użycie do naprawy oprócz kotwic mocujących również biologicznych przeszczepów, które uzupełniają miejsce ubytku ścięgna.

Zmiana opatrunku i usunięcie drenażu po zabiegu operacyjnym ma miejsce w pierwszej dobie. Wypis z Ośrodka następuje w 3-4 dniu po operacji. Szwy skórne usuwamy po 12-14 dobach. Przez pierwsze 6 tygodni po operacji kończyna jest unieruchomiona na szynie odwodzącej.

Ćwiczenia czynne łokcia, nadgarstka i ręki pacjent rozpoczyna po ustąpieniu znieczulenia. Ćwiczenia barku wdrażane są systematycznie w miarę postępu gojenia i są dla każdego pacjenta w zależności od rozległości uszkodzenia oraz rodzaju wykonanej naprawy indywidualnie opracowywane.

Blizna po otwartej naprawie ścięgien stożka rotatorów