Opis i przebieg zabiegu

NZOZ Arthros prowadzi leczenie pacjentów zarówno w formie ambulatoryjnej jak i szpitalnej. Zabiegi przeprowadzane są w warunkach nowoczesnego traktu operacyjnego. Specjalizujemy się w leczeniu technikami endoskopowymi. Wykorzystujemy najnowsze zdobycze wiedzy medycznej. Wybór leczenia uwarunkowany jest rodzajem i rozległością podejmowanej naprawy. Sposób rozwiązania operacyjnego wybieramy wspólnie z pacjentem. Usprawnianie po zabiegu rozpoczyna się już w trakcie pobytu w oddziale przez zespół wysoko wykwalifikowanych rehabilitantów.

PRZYGOTOWANIE DO ZABIEGU
Ostateczna kwalifikacja do zabiegu przeprowadzana jest przez zespół lekarzy NZOZ Arthros w ambulatorium. Stałym punktem wizyty jest wypełnienie ankiet związanych z ogólnym stanem zdrowia i ograniczeniem funkcji chorej kończyny oraz ocena badań dodatkowych. Pacjent otrzymuje kwestionariusz, w którym może zadać wszelkie pytania związane z leczeniem. Badający pacjenta lekarz omawia plan i wszystkie szczegóły proponowanego leczenia.
Do zabiegu operacyjnego należy wykonać zestaw badań dodatkowych. Wskazane jest odbycie szczepień przeciw żółtaczce (WZW-B). Dla pacjentów operowanych w ramach kontraktu z NFZ wymagany jest pełny zestaw dokumentów określonych w zasadach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, w tym skierowanie wystawione przez lekarza rodzinnego lub specjalistę.

ZNIECZULENIE DO ZABIEGU
Wybór rodzaju znieczulenia uzależniony jest od miejsca i rozległości zabiegu operacyjnego. Preferujemy znieczulenia miejscowe i przewodowe. Dają one pacjentowi bezpieczeństwo i umożliwiają bezpośredni kontakt w trakcie zabiegu operacyjnego. Pacjent może obserwować operację na monitorze telewizyjnym.

ZABIEG OPERACYJNY

1. Chirurgia artroskopowa
ARTROSKOPIA (z greki arthros = staw, skopein = oglądać).
Jest to nowoczesna, małoinwazyjna metoda operacji stawów np.: barku, łokcia, biodra, kolana czy stawu skokowego. Nacięcia skóry, które są konieczne mają wielkość od 0,5 do 1cm. Dolegliwości pooperacyjne są zazwyczaj mniejsze niż po zabiegu otwartym, a usprawnianie rozpoczyna się wcześniej i przebiega krócej.
W 1921 r. E. Bircher opisał artroskopię kolana wykonaną w Aarau w Szwajcarii. Interwencja polegała na oglądaniu wnętrza stawu, miała charakter diagnostyczny. Pierwszą operację artroskopową z zastosowaniem narzędzi przeprowadził Watanabe w 1951 r. w Japonii. W Europie artroskopia jako sposób leczenia została spopularyzowana w latach 70-tych dwudziestego wieku. Pierwotnie wykorzystywano ją jako drogę dostępu do leczenia operacyjnego tylko w chorobach i urazach kolana. Artroskopowe operacje barku rozpoczęto w połowie lat 80-tych ubiegłego stulecia. Możliwości i wyniki napraw stawu ramiennego są tak samo pomyślne jak rekonstrukcji artroskopowych kolana. Kolejne generacje narzędzi operacyjnych, rozwój wiedzy o sposobach leczenia i postęp technologiczny w produkcji implantów spowodowały wzrost liczby zabiegów endoskopowych na całym świecie (np. w USA 500 000 rocznie). Rozwój technik artroskopowych pozwolił objąć leczeniem inne stawy: łokieć, nadgarstek, biodro oraz staw skokowy. Możliwe jest także użycie takiego rozwiązania w leczeniu niektórych chorób kręgosłupa i nerwów obwodowych. W naszym Ośrodku wykonujemy artroskopowe zabiegi lecznicze stawów: kolanowego, skokowo-goleniowego, barku i łokcia. 

2. Chirurgia otwarta
Sposób leczenia operacyjnego drogą otwartą jest klasycznym postępowaniem chirurgicznym. Miejsce przecięcia skóry i jego rozmiar uzależnione są od planowanego rodzaju interwencji. Każdorazowo, kiedy zachodzi konieczność podjęcia operacji sposobem otwartym jest ona szczegółowo omawiana podczas wizyt przedoperacyjnych.

3. Biologiczna stymulacja procesów naprawczych

a. Leczenie czynnikami wzrostu
Leczenie chorób i gojenie po urazach bywa długotrwałe. Stwierdzono, że w ustroju człowieka jest grupa substancji, która reguluje procesy naprawcze. Substancje te znajdują  się głównie w szpiku kostnym i krwi. Nazywane są one czynnikami wzrostu. Ich obecność i koncentracja w miejscach uszkodzeń warunkuje gojenie. Od niedawna potrafi się je pozyskiwać z własnej krwi pacjenta. Niewielka objętość krwi pobrana z żyły chorego zostaje poddana procesowi przygotowawczemu, który pozwala na uzyskanie koncentratu komórek będących nośnikami czynników wzrostu. Drogą precyzyjnego wstrzyknięcia otrzymany preparat jest podawany w miejsce uszkodzenia. Nasze własne doświadczenia jak i doniesienia z piśmiennictwa pokazują, że w wielu chorobach ten sposób postępowania jest bardzo skuteczny. W wybranych chorobach i uszkodzeniach pozwala uniknąć zabiegu operacyjnego. Jest również bardzo przydatny w przyspieszaniu gojenia napraw operacyjnych.

b. Biologiczne hamowanie procesów zapalnych i zwyrodnieniowych własnopochodnym preparatem osoczowym (Orthokine)